Ik zat in de zaal en begon me te ergeren.


Dag Reader

Ik zit op een zaterdagavond in een theaterzaal en ik heb er zin in.​
Hopend op gelaagdheid, pit en een nieuw perspectief op een thema dat me bezighoudt. Laat maar komen.

Na een tijdje begin ik te schuiven op mijn stoel. Pfff.
​Flauwe grappen, die ook nog uitgelegd worden, en een reeks clichés. Ik vind het eigenlijk oppervlakkig: een voorspelbaar theorielesje.
​(Pijnlijk herkenbaar: "Een les filosofie: weg sfeer", schreef ooit iemand over een performance van míj. Een directe trigger, want op veilig spelen door alles uit te leggen is exact mijn eigen valkuil.)

Maar rond mij lacht iedereen. De rest van het publiek geniet blijkbaar volop. En dan begin ik me te schamen voor mijn eigen ergernis. Waarom heb ik altijd zulke hoge verwachtingen? Hoe pretentieus is het om vanuit de zaal zo’n hard oordeel te vellen?

Ik besef dat succes naar de buitenwereld me eigenlijk minder bezighoudt dan één andere vraag: gaat het lukken om mezelf niet teleur te stellen?

Ik gun mezelf geen middelmaat, het moet briljant. Een vermoeiend automatisme waar ik nog steeds niet helemaal vanaf ben.

Een week later sprak ik iemand die de voorstelling ook had gezien. Zij was zelfs nog een tandje kritischer! Samen ventileren luchtte zo op :-)

Ik kon weer even buiten mijn eigen hoofd staan.
​Een mening mag gewoon een mening zijn.

En ik moet ondertussen ook een beetje lachen met mezelf: Seriously Hannelore, angst om banaal of nietszeggend te zijn? Je hebt meer lagen in je hoofd dan een gemiddelde lasagne.

Wat was jouw grootste ergernis afgelopen maand?
Deel het gerust met me.

Lieve groetjes,
Hannelore

Kom je kijken naar VRIEND?

Vriendschap kent geen vaste vorm. Ze is soms luid en uitbundig, soms stil en troostend, soms oud en vertrouwd, soms pril en onverwacht.
We brengen met het Zangerscollectief al die facetten samen in een theatraal concert dat de veelkleurigheid van vriendschap viert, met volle stem en open hart.

Hannelore & friends

Elke maand deel ik mijn passie voor muziek maken, samen met een gast. Kim Verbeeck & ik brengen 'Feeling good' van Nina Simone op een loopstation!

🎥 Recent gepost op social media

Copyright © 2026 Hannelore Primusz, All rights reserved.
​
Gezondheidslei 29, 2930 Brasschaat
​
​Liefst geen enkele mail meer ontvangen van mij? Unsubscribe
Je interesse en gegevens aanpassen? Preferences​

Hi, I’m a creator

Read more from Hi, I’m a creator

Dag Reader, Op het conservatorium was ik de helft van een duo met een meisje uit mijn klas. Onze namen vielen altijd samen. We hadden een eigen stijl, met elk onze persoonlijkheid erin.We werden gewaardeerd op school en het voelde of niks ons kon stoppen. Later gingen we uit elkaar en dat was ook nodig om te ontdekken wie we apart waren. En omdat de samenwerking niet meer evenwaardig voelde. In de jaren daarna ben ik veel voor mijn broer Hans beginnen werken.Hij organiseert hele toffe...

Hey lieve Reader Een flesje water kost in de supermarkt 0,80 euro.Exact hetzelfde flesje water kost op een vliegtuig 6 euro.Aan de smaak of de verpakking verandert niets. Het is enkel de context waarin het aangeboden wordt. Ik vertelde de zangers in mijn workshops vorige week:"Thuis voel je je misschien een flesje van 80 cent als je repeteert voor ons concert. Waar ben ik aan begonnen? Is dit wel iets voor mij?Maar straks op het podium met de spots op je gezicht, het laaiend enthousiaste...

Dag Reader Soms kom ik 's avonds laat thuis en zet ik de motor uit. En dan blijf ik in de auto zitten, op onze oprit. Er gaat een half uur voorbij, dan een uur...En ik zie mezelf zitten, breinloos scrollend op mijn telefoon om de overgang uit te stellen. Ik wacht op doorzettingsvermogen of een drijfveer om uit mijn kooi te komen en te gaan slapen. Maar ik heb ook gewoontes, waar ik wel trots op ben :-)En ik vraag me af welk mechanisme daar achter zit. Al meer dan een jaar doe ik elke ochtend...