Ik zat in de zaal en begon me te ergeren.


Dag Reader

Ik zit op een zaterdagavond in een theaterzaal en ik heb er zin in.
Hopend op gelaagdheid, pit en een nieuw perspectief op een thema dat me bezighoudt. Laat maar komen.

Na een tijdje begin ik te schuiven op mijn stoel. Pfff.
Flauwe grappen, die ook nog uitgelegd worden, en een reeks clichés. Ik vind het eigenlijk oppervlakkig: een voorspelbaar theorielesje.
(Pijnlijk herkenbaar: "Een les filosofie: weg sfeer", schreef ooit iemand over een performance van míj. Een directe trigger, want op veilig spelen door alles uit te leggen is exact mijn eigen valkuil.)

Maar rond mij lacht iedereen. De rest van het publiek geniet blijkbaar volop. En dan begin ik me te schamen voor mijn eigen ergernis. Waarom heb ik altijd zulke hoge verwachtingen? Hoe pretentieus is het om vanuit de zaal zo’n hard oordeel te vellen?

Ik besef dat succes naar de buitenwereld me eigenlijk minder bezighoudt dan één andere vraag: gaat het lukken om mezelf niet teleur te stellen?

Ik gun mezelf geen middelmaat, het moet briljant. Een vermoeiend automatisme waar ik nog steeds niet helemaal vanaf ben.

Een week later sprak ik iemand die de voorstelling ook had gezien. Zij was zelfs nog een tandje kritischer! Samen ventileren luchtte zo op :-)

Ik kon weer even buiten mijn eigen hoofd staan.
Een mening mag gewoon een mening zijn.

En ik moet ondertussen ook een beetje lachen met mezelf: Seriously Hannelore, angst om banaal of nietszeggend te zijn? Je hebt meer lagen in je hoofd dan een gemiddelde lasagne.

Wat was jouw grootste ergernis afgelopen maand?
Deel het gerust met me.

Lieve groetjes,
Hannelore

Kom je kijken naar VRIEND?

Vriendschap kent geen vaste vorm. Ze is soms luid en uitbundig, soms stil en troostend, soms oud en vertrouwd, soms pril en onverwacht.
We brengen met het Zangerscollectief al die facetten samen in een theatraal concert dat de veelkleurigheid van vriendschap viert, met volle stem en open hart.

Hannelore & friends

Elke maand deel ik mijn passie voor muziek maken, samen met een gast. Kim Verbeeck & ik brengen 'Feeling good' van Nina Simone op een loopstation!

🎥 Recent gepost op social media

Copyright © 2026 Hannelore Primusz, All rights reserved.
Gezondheidslei 29, 2930 Brasschaat

​Liefst geen enkele mail meer ontvangen van mij? Unsubscribe
Je interesse en gegevens aanpassen? Preferences

Hi, I’m a creator

Read more from Hi, I’m a creator

Dag Reader Soms kom ik 's avonds laat thuis en zet ik de motor uit. En dan blijf ik in de auto zitten, op onze oprit. Er gaat een half uur voorbij, dan een uur...En ik zie mezelf zitten, breinloos scrollend op mijn telefoon om de overgang uit te stellen. Ik wacht op doorzettingsvermogen of een drijfveer om uit mijn kooi te komen en te gaan slapen. Maar ik heb ook gewoontes, waar ik wel trots op ben :-)En ik vraag me af welk mechanisme daar achter zit. Al meer dan een jaar doe ik elke ochtend...

Hey lieve Reader Voor het eerst ben ik helemaal alleen met mijn piano ergens gaan optreden. Heb ik nooit eerder gedaan, omdat ik altijd het geluk had een broer als begeleider te kunnen inschakelen. Maar bovenal: ik zie mezelf niet als pianist. “Niet goed genoeg" Blijkbaar had het publiek daar geen last van. Ik heb het overleefd. Meer nog: het was leuk. Ik raakte de mensen en het gaf vertrouwen om wat meer te experimenteren in de toekomst! (Mail me gerust voor gepersonaliseerde...

Hallo lieve Reader! De meeste mensen gaan ervan uit dat ik het super druk heb. Dat ik van project naar project hop en de hele tijd aansta. Maar eerlijk? Dat klopt helemaal niet. Sinds we in de coronaperiode samen zijn stilgevallen, is er bij mij iets verschoven dat niet meer teruggekeerd is. Alsof ik de toestemming voelde om niet meer te moeten voldoen aan verwachtingen (vooral die van mezelf) om me te ontwikkelen en artistiek naar buiten te komen. Er ontstond ruimte om te kiezen vanuit...