Motivatie is overrated, heb ik ontdekt


Dag Reader

Soms kom ik 's avonds laat thuis en zet ik de motor uit.
En dan blijf ik in de auto zitten, op onze oprit.
Er gaat een half uur voorbij, dan een uur...
En ik zie mezelf zitten, breinloos scrollend op mijn telefoon om de overgang uit te stellen.
Ik wacht op doorzettingsvermogen of een drijfveer om uit mijn kooi te komen en te gaan slapen.

Maar ik heb ook gewoontes, waar ik wel trots op ben :-)
En ik vraag me af welk mechanisme daar achter zit.

Al meer dan een jaar doe ik elke ochtend als eerste mijn sportkleren aan. De rest volgt automatisch.

Na mijn korte work-out neem ik een selfie, die nergens voor dient, maar een soort stempel is op dit ritueel.

Elke avond lig ik naast mijn dochter tot ze in slaap valt.
Dat is ooit begonnen omdat ze me nodig had. Maar ik heb er zelf minstens even veel aan. De verbinding met Jeanne, dan stilvallen in het donker en niks kunnen doen, werkt meditatief.

Vroeger, toen de telefoons baksteentjes waren met een beperkt geheugen, schreef ik elke sms die ik kreeg over in een boekje.
Ook de praktische, de onpersoonlijke, gewoon omdat het compleet moest zijn. Het ritueel zelf betekende bijna meer dan de herinneringen die ik dacht te bewaren.

Het meest opmerkelijke dat mijn gewoontes gemeen hebben, vind ik:

  • er is geen moment waarop ik iets moet kiezen of beslissen. (Ik heb de sportkleren al aan / Mijn dochter gaat elke avond naar bed / Ik kon geen sms'jes meer ontvangen als het geheugen vol zat.)
  • de kleine rituelen er rond (de selfie / het smsje noteren en dan pas wissen) geven meer dopamine dan het doel zelf.

Wilskracht of motivatie hebben mij niet geholpen om vol te houden. De acties werden per ongeluk succesvolle gewoontes. Ze zijn er gewoon ingeslopen.

Mijn hamvraag is nu: Hoe kan ik dit geslaagde patroon implementeren om mij de nieuwe routines aan te meten, die ik al zo lang wil?
Welke context kan ik bv. creëren voor mezelf om dagelijks te schrijven of muziek te maken?

Ik ben dat oprecht aan het uitzoeken en wilde jullie om feedback vragen, maar nu terwijl ik dit schrijf, valt mij een idee te binnen.
Misschien zijn het net die kleine, schijnbaar betekenisloze rituelen die mij kunnen helpen een nieuwe gewoonte eigen te maken.

Heb je een grappige suggestie voor mij?
En herken jij dit, een gewoonte die per ongeluk is gelukt, en een andere die je maar niet geïnstalleerd krijgt? Wat maakt bij jou het verschil?

Lieve groetjes,
Hannelore

In het echt

'VRIEND' : theatraal concert met het Zangerscollectief
19 & 20 juni staan we in Kapellen op het podium.

Toonmoment van mijn traject 'Hoe zing je je verhaal'
Bewonder moedige zangers, die hun unieke verhaal brengen!
Ontroerend, kwetsbaar en krachtig tegelijk.
Ik heb hen 3 maanden diepgaand begeleid hier naartoe:
31 mei om 15u in Ekeren

Hannelore & friends

Elke maand deel ik mijn passie voor muziek maken, samen met een gast. De zangmakers van ZING! jamden mee op 'Unwritten' van Natascha Beddingfield.

🎥 Gemist op de socials?

Copyright © 2026 Hannelore Primusz, All rights reserved.
Gezondheidslei 29, 2930 Brasschaat

​Liefst geen enkele mail meer ontvangen van mij? Unsubscribe
Je interesse en gegevens aanpassen? Preferences

Hi, I’m a creator

Read more from Hi, I’m a creator

Dag Reader Ik zit op een zaterdagavond in een theaterzaal en ik heb er zin in.Hopend op gelaagdheid, pit en een nieuw perspectief op een thema dat me bezighoudt. Laat maar komen. Na een tijdje begin ik te schuiven op mijn stoel. Pfff.Flauwe grappen, die ook nog uitgelegd worden, en een reeks clichés. Ik vind het eigenlijk oppervlakkig: een voorspelbaar theorielesje. (Pijnlijk herkenbaar: "Een les filosofie: weg sfeer", schreef ooit iemand over een performance van míj. Een directe trigger,...

Hey lieve Reader Voor het eerst ben ik helemaal alleen met mijn piano ergens gaan optreden. Heb ik nooit eerder gedaan, omdat ik altijd het geluk had een broer als begeleider te kunnen inschakelen. Maar bovenal: ik zie mezelf niet als pianist. “Niet goed genoeg" Blijkbaar had het publiek daar geen last van. Ik heb het overleefd. Meer nog: het was leuk. Ik raakte de mensen en het gaf vertrouwen om wat meer te experimenteren in de toekomst! (Mail me gerust voor gepersonaliseerde...

Hallo lieve Reader! De meeste mensen gaan ervan uit dat ik het super druk heb. Dat ik van project naar project hop en de hele tijd aansta. Maar eerlijk? Dat klopt helemaal niet. Sinds we in de coronaperiode samen zijn stilgevallen, is er bij mij iets verschoven dat niet meer teruggekeerd is. Alsof ik de toestemming voelde om niet meer te moeten voldoen aan verwachtingen (vooral die van mezelf) om me te ontwikkelen en artistiek naar buiten te komen. Er ontstond ruimte om te kiezen vanuit...