De spier die je niet in de fitness vindt


Hey dag Reader!

Als zelfstandige ben ik volledig vrij en bepaal ik zelf hoe mijn dagen eruitzien. Heerlijk, maar tegelijk ook mijn grootste uitdaging: mezelf telkens opnieuw motiveren om actie te ondernemen!
Vaak sluipt het gevoel binnen dat ik te weinig doe, en dat dat mijn eigen schuld is.

Ik hou van groeien en ontwikkelen, dat geeft mij energie.
Maar soms wordt die liefde ook een valkuil: het idee dat het nooit goed genoeg is.
Waar anderen dan harder gaan werken of compenseren, merk ik dat ik taken uitstel. Ik voel mij bevroren, terwijl mijn hoofd honderd dingen kan bedenken die verstandig zouden zijn om te doen.
Ik zocht heil in inspirerende boeken. Het ene bracht me mildheid en begrip, en het andere nodigde me uit om écht naar binnen te keren.

Zo besefte ik dat ik veel vaker dan ik dacht, door een bril van schaarste naar de dingen kijk. Pas op dat er niets misloopt! / Als er maar genoeg is. / Zou hij wel te vertrouwen zijn? / Ik ben bang om de controle te verliezen.​
Ik minimaliseer zelfs mijn eigen inspanningen of verwezenlijkingen als ik iets bereik, alsof het vanzelfsprekend is dat ik altijd maar presteer.
​Als je je successen niet voluit voelt of viert, dan ken je het gevoel van voldoening niet goed genoeg. Dan is het ook moeilijk om het op te roepen als verlangen en krachtbron om in beweging te komen voor een droom die buiten je comfortzone ligt.

Daarom maak ik nu elke dag tijd om mijn “dankbaarheidsspier” te trainen. ​
Heel bewust schrijf ik een kwartier op waar ik mogelijkheden en overvloed zie én welk aandeel ik daar zelf in heb.
Het vraagt inzet, maar het maakt zo’n verschil. Ik ben blij met mezelf. Ik stel betere prioriteiten en ervaar meer vervulling dan wanneer ik gewoon mijn to-dolijst afvink. En als ik een dag oversla, voelt die terug zwaarder dan de vorige.

Misschien herken je dit wel: dat gevoel dat je niet genoeg doet, of sneller vooruit zou moeten. Hopelijk herinnert mijn verhaal je eraan dat zachtheid en dankbaarheid vaak meer opleveren dan pushen.

Dank je wel dat je deze brief leest. Jouw reacties, kort of lang, slordig of zorgvuldig, raken mij telkens opnieuw.

Met liefs,
Hannelore

Zingen voor wie we missen

zondag 9 november '25
14u00 - 16u30
Antwerpen

Een middag zingen voor mensen en dromen die gemist worden.

Troost, herinnering, hoop & plezier in muziek en verbinding.
Voel wat echt telt.

Met zalig verzorgde koffie & thee van Bar Mariette.

Traject: Hoe zing je je verhaal

nieuwe editie: voorjaar '26
Antwerpen

Voor solozangers die vol vertrouwen hun verhaal willen leren brengen op een podium.
3 Maanden persoonlijke & diepgaande begeleiding door mij.

Wil je daar meer info over?
Laat het mij weten, dan hou ik je als eerste op de hoogte.

Hannelore & friends

Elke maand deel ik mijn passie voor muziek maken met de wereld. Nando Tilkin bracht het prachtige nummer 'Stars' van Jacob Collier mee. Zo fijn!

Copyright © 2025 Hannelore Primusz, All rights reserved.
​
Gezondheidslei 29, 2930 Brasschaat
​
​Liefst geen enkele mail meer ontvangen van mij? Unsubscribe
Je interesse en gegevens aanpassen? Preferences​

Hi, I’m a creator

Read more from Hi, I’m a creator

Dag Reader, Op het conservatorium was ik de helft van een duo met een meisje uit mijn klas. Onze namen vielen altijd samen. We hadden een eigen stijl, met elk onze persoonlijkheid erin.We werden gewaardeerd op school en het voelde of niks ons kon stoppen. Later gingen we uit elkaar en dat was ook nodig om te ontdekken wie we apart waren. En omdat de samenwerking niet meer evenwaardig voelde. In de jaren daarna ben ik veel voor mijn broer Hans beginnen werken.Hij organiseert hele toffe...

Hey lieve Reader Een flesje water kost in de supermarkt 0,80 euro.Exact hetzelfde flesje water kost op een vliegtuig 6 euro.Aan de smaak of de verpakking verandert niets. Het is enkel de context waarin het aangeboden wordt. Ik vertelde de zangers in mijn workshops vorige week:"Thuis voel je je misschien een flesje van 80 cent als je repeteert voor ons concert. Waar ben ik aan begonnen? Is dit wel iets voor mij?Maar straks op het podium met de spots op je gezicht, het laaiend enthousiaste...

Dag Reader Soms kom ik 's avonds laat thuis en zet ik de motor uit. En dan blijf ik in de auto zitten, op onze oprit. Er gaat een half uur voorbij, dan een uur...En ik zie mezelf zitten, breinloos scrollend op mijn telefoon om de overgang uit te stellen. Ik wacht op doorzettingsvermogen of een drijfveer om uit mijn kooi te komen en te gaan slapen. Maar ik heb ook gewoontes, waar ik wel trots op ben :-)En ik vraag me af welk mechanisme daar achter zit. Al meer dan een jaar doe ik elke ochtend...