Hey lieve Reader
Voor het eerst ben ik helemaal alleen met mijn piano ergens gaan optreden. Heb ik nooit eerder gedaan, omdat ik altijd het geluk had een broer als begeleider te kunnen inschakelen.
Maar bovenal: ik zie mezelf niet als pianist. “Niet goed genoeg"
|
|
Blijkbaar had het publiek daar geen last van. Ik heb het overleefd.
Meer nog: het was leuk. Ik raakte de mensen en het gaf vertrouwen om wat meer te experimenteren in de toekomst! (Mail me gerust voor gepersonaliseerde huiskameroptredens bij al uw bijzondere gelegenheden en bijeenkomsten! 😉)
En ja, diva als ik ben, had ik wel mijn eigen roadie mee. Mijn lief parkeerde, droeg en checkte de klank, zodat ik kon focussen op wat ik te geven heb.
|
Het vuur van mijn innerlijke mentor is ook weer helemaal aangewakkerd. Ik ontving zangers bij me thuis om persoonlijk en diepgaand mee te werken.
Machtig om getuige te mogen zijn van iemand die voor het eerst in jaren weer geniet van zingen na negatieve ervaringen.
Of dat nieuwe perspectief te kunnen aanreiken waardoor een stem vanzelf gaat zingen en er vibrato ontstaat.
Daarnaast zijn er twee groepen van negen mensen gestart in mijn traject “Hoe zing je je verhaal”. Er hangt nu al een magische vertrouwdheid en veiligheid in de lucht; de perfecte basis om samen boven onszelf uit te stijgen!
Het klinkt een beetje wollig, maar voor mij staan die samenkomsten symbool voor hoe ik zou willen dat we in de wereld met elkaar omgingen. Ik heb het ene kippenvelmoment na het andere.
Ook in mijn privéleven een roze wolk: Mijn zus is voor de tweede keer moeder geworden! Het is een meisje en ze heet Jenny ♡
Dus heb ik natuurlijk ook tijd gemaakt voor familiebezoekjes.
Hoe ongelooflijk hartverwarmend is het om je eigen kinderen hun baby-nichtje glunderend en liefdevol te zien ontdekken?!
Wie denkt: "nog een nakomertje, Hannelore?" kan ik direct teleurstellen. Qua intensiteit (de mijne + die van mijn kinderen) is het hier al full house!
En trouwens: Een paar dagen geleden werd ik overvallen door een donkere, angstige bui en was ik niet te genieten. Misschien de perimenopauze? Ik word bijna 40, dus dat zou zomaar kunnen.
Het is een bevrijdende gedachte (en ook een goeie reminder voor mezelf): niet alles wat ik voel is een existentiële crisis. Soms zijn het gewoon de hormonen die even de hoofdrol opeisen.
Ik ben benieuwd hoe jouw maand eruitzag. Waren er kippenvelmomenten bij? Of eerder onverwachte chaos?
Lieve groetjes,
Hannelore
|
|
Hannelore & friends
Elke maand deel ik mijn passie voor muziek maken met de wereld. Zing je 'While my guitar gently weeps' (Beatles) mee?
Enkele mensen hebben ons duet al gedeeld in de comments!
|
👩🏻🏫 Cultuurtips:
- Vicky van In De Wonderkamer is een kunstenares die ik heel inspirerend vind. Ze geeft een workshop Troostboekjes maken op 10 mei in Borgloon voor grote en kleine mensen met verdriet. Zo'n boekje kan er bv. zo uitzien.
- Ik ging naar een optreden van Sarah Janneh en was omver geblazen. In 'Brabo Leone' zingt en vertelt ze over haar zoektocht naar 'thuis', met een Brabantse moeder en een vader uit Sierra Leone.
Hou Sarah Janneh in de gaten en ga kijken als ze naar België komt.
|
🎥 Recent gepost op social media:
- Het is nu dat het gebeurt. Wat we nu leven wordt later The way we were. Het hele liedje.
- Wat moet je doen als je een publiek wil raken met een lied? Dit is de sleutel
|
