Hallo lieve Reader,

De zomervakantie loopt op zijn einde, en ik ben terug met volle goesting in mijn werk gedoken.
Het voelt goed om nieuwe plannen te maken en vooruit te kijken naar het najaar.
Zo komt er een nieuwe editie van Zing het van je af! - een hilarische zangworkshop waarin we blunders, frustraties en kleine ergernissen luidkeels de lucht in zingen. De inschrijvingen zijn geopend!​
Daarnaast heb ik nog een ander fonkelnieuw idee waar ik onderaan alvast een save the date en meer info over deel.

Tussen het plannen door heb ik ook al genoten van de repetities voor Natalia in koor.

Ik werk al 14 jaar als coach mee aan dit 'IN KOOR' concept van mijn broer Hans! Door de jaren heen verschoof mijn focus van de zangtechniek en de klank, naar het begeleiden van de performers in hun authenticiteit en stralingskracht. Ook tof om te ervaren hoe ik zelf ben meegegroeid met de nieuwe invulling die ik mijn sessies telkens geef. Ik zit vol vertrouwen in de flow en belichaam gedreven mijn missie.

De afgelopen workshops voelden heel vervullend.
Het blijft zo bijzonder om te zien hoe mensen openbreken, een nieuw inzicht krijgen of iets durven loslaten.

De laatste oefening uit mijn workshop wil ik graag met jou delen.
Ze is simpel, maar zó krachtig:
​Iedereen mocht een applaus ontvangen. Niet omdat je iets gedaan had. Niet omdat je iets presteerde. Gewoon: de kring van oprecht enthousiaste medezangers instappen, kiezen om een applaus te halen én dat in ontvangst nemen.

Iedereen gunde elkaar dat applaus voluit en genoot van het geven. Maar tegelijk bleek het voor velen lastig om daar te staan en écht te ontvangen.
Waarom vinden we dat zo moeilijk? Wanneer zijn we gaan geloven dat je ergens aan moet voldoen om waardering te krijgen?

Als jong kind was dat anders. Ik zie het bij mijn dochter van 4: zij zou heel natuurlijk genieten van zo’n applaus. Zonder vragen, puur en open. En wij zouden dat allemaal ontwapenend en schattig vinden. Maar ergens op ons pad is dat vanzelfsprekende verdwenen of ondergesneeuwd. We leren dat we eerst iets moeten kunnen, bewijzen, of bereiken. En zo vergeten we hoe het voelt om gewoon te bestaan en genoeg te zijn.

Het is een oefening om lief en mild te zijn voor jezelf: mogen en kunnen ontvangen, zonder er iets voor terug te doen. Je mag jezelf dat applaus gunnen, gewoon omdat je er bent.

Ik kijk uit naar het najaar, waar er ruimte is voor méér van dat.
Omdat zingen voor mij zoveel meer is dan noten en melodieën. Het is een manier om onszelf te laten zien, spanning los te laten, herinneringen te koesteren en samen te ervaren dat we niet alleen zijn.

Ik nodig je hieronder uit om dat mee te beleven op twee heel verschillende, maar allebei bijzondere momenten!
Laat je weten wat je ervan vindt?

Liefs,
Hannelore

Hannelore & friends Elke maand deel ik mijn passie voor muziek maken met de wereld. Hanne Struyf kwam en bleef om samen het mijmerende 'Wat blijft' te zingen van Spinvis.